[BR]Day1,bravely.(2)

posted on 07 Dec 2012 00:10 by midnight-train in Exteen-Commu

เอนทรี่นี้เป็นส่วนหนึ่งของคอมมู

 
Photobucket

 

 

 

 

 

 

 

(2)

แม่บอกว่าเวลาทำอะไรให้ระมัดระวังเสมอ อย่าให้เสื้อผ้าเลอะได้
พ่อครัวน่ะ ยังไงความสะอาดก็ต้องมาก่อนนะ

ยิ่งเครื่องแบบสูทราคาแพงเวลาสกปรกที ค่าซักแห้งมันไม่ใช่น้อยเลย
แต่กิ่งไม้ฟาดแขนขายาวตลอดทางตั้งแต่ออกมาจากสถานีนั่น

รอยขาดเล็กๆเกิดขึ้นง่ายดายอย่างนั้น ไม่สมกับที่โดนแม่ดุเตือนมาตลอด
คงเป็นเพราะผมไม่คิดที่จะหลบ


----------------

 

 


 

ทหารร่างใหญ่ขยับตัวมาทางผมทันทีที่ผมลุกพรวดขึ้นมา
พวกเขารู้แน่นอนว่าผมไม่ใช่เจ้าของชื่อนั่น
การที่ยืนขึ้นมาโดยสัณชาติญาณ ส่งให้ผมได้แต่ยืนใบ้ไปเสี้ยววินาทีหนึ่ง

สิ่งเดียวที่พอจะคิดออก
กลับไม่ใช่คำพูดใด




ปล่องไฟที่เห็นผ่านหน้าต่างมัว




ดวงตาโตของเธอเบิกกว้างทันทีอย่างมีความหวัง
กับท่าที่ที่ดูโง่มากของผม
ผมเห็นเธอกลับหลังวิ่งออกไปด้วยท่าทางที่เชื่อมั่น
กับผมที่เธอเชื่อ
ได้แต่มองตามเธอด้วยความรู้สึกอยากหมุนเวลากลับไป
ภาวนาให้ตัวเองนั่งอยู่เฉยๆ ทำเป็นเหมือนไม่รู้จักเธอไปซะ

 

 

 

 

ทหารยังมาไม่ถึงตัว ผมก็นั่งลงกับพื้นแล้วเรียบร้อย
หน้าเจียม ขาสั่นเหมือนเด็กหัดเดิน

 

 


 

 

รู้สึกไม่มั่นใจอะไรเลยแม้แต่น้อย

 

 

 

----------------


 

 

จะเป็นยังไงถ้าผมตายก่อนไปถึงที่นั่น?

จะเป็นยังไงถ้า...เธอตายก่อนผมไปถึงที่นั่น?
ไม่เอาน่า...

โกหกกันชัดๆ

ฟุจิจะเป็นยังไง?

กี่โมงแล้ว?
นัทสึ มี่ ชี่ พ่อกับแม่ จะดูอยู่รึเปล่า?


แล้วถ้า..

เกาะนี่มันอะไรกันวะ


ถ้าไม่ลงมือฆ่า
เพื่อให้รอด
ก็จะตาย อย่างน่าสมเพช

อย่างนั้นสินะ?



ไม่เอาน่า


 

 

 

 

 

 

 

 

“ !?!? “


“...เฮ้ย!?”



ผมวิ่งชนอะไรซักอย่าง จากความเร็วของการวิ่งทำให้แรงกระแทกผลักทุกอย่างไปข้างหน้า
เท้าก้าวเจอเพียงดินแฉะและหญ้าเปียกชื้น แรงส่งไปข้างหน้ามากขึ้นอีีกจนไม่สามารถทรงตัวอยู่ได้
ผมเอากระเป๋าใบใหญ่ที่ทางการให้ขึ้นมากันบริเวณหน้าโดยทันที
เหมือนจะป้องกันอะไรได้ ผมนึกประชดตัวเองในใจขณะกลิ้งลงไปบนเนินหญ้า

ระหว่างที่ผมหลับตาพลางนึกว่าจะมีอะไรรออยู่ที่ปลายทางได้บ้าง
ป่ากับสัตว์เล็กน้อยใหญ่
ขวาน
ตอไม้
นางิ
แม่น้ำ
หรืออาจจะเป็นตู้เสื้อผ้าที่พาไปดินแดนประหลาด

บ้าหรือไง

 

 

 

 

 

 

 

แต่บางทีอาจจะเป็นเหว
ตอนนี้ผมอาจจะตายไปแล้วก็ได้

 

ความตายมันไม่เจ็บเลยซักนิดนี่นะ?

 

 

 


 

 

 

 

ในหัวของผมมีภาพฉากในเดอะ ไลออนคิงส์
มีภาพหัวของเด็กผู้ชายคนหนึ่งถูกจามด้วยขวานตรงกลางหัว
มีภาพตัวผมนอนบิดเบี้ยวอยู่บนโขดหิน
มีภาพ..





“...ซาโนะหรอกเหรอ”




ถ้าผมตายไปแล้ว

นี่ไม่ใช่เสียงนางฟ้าแน่ๆ

 

----------------

 

 

โทโย อากิระ
ปัดเศษดินออกจากตัว
รัวคำถามใส่ผม ประโยคพวกนั้นมีแต่ชื่อของฟุจิทากะซัง กับมาซาโตะ เต็มไปหมด

ผมได้แต่ส่ายหน้า แล้วขอโทษที่วิ่งชนแถมยังเหยียบทับไปเต็มแรง

โทโยพยักหน้า
ไม่โกรธผมเลยแม้แต่น้อย

ฉัน รู้สึกหงุดหงิด




เขาพูดด้วยน้ำเสียงใจเย็นที่สุดที่ผมจะจินตนาการให้ตัวเองทำได้ในสถานการณ์แบบนี้
ทำให้เรื่องที่ไม่อยากเชื่อ ดูจะชัดเจนขึ้นไปอีก

เสียงใบไม้ลู่ลมเย็น นกร้องเพลงเสียงแผ่ว
เหมือนเป็นแค่วันวันหนึ่งที่แสนสบาย
ผมมองเขาหายไปในเงาป่า แผ่นหลังนั่นดูไม่หวาดกลัวอะไรทั้งนั้น

ในกระเป๋าที่ทางการให้มา มีของตามที่เขาบอกไม่ผิด
ผมหยิบปืนออกมาจากในกระเป๋าที่ใช้กระแทกหน้าโทโยไปเมื่อครู่

นี่เป็นอาวุธ
ของจริง


----------------


เจ้าเหล็กประหลาดนิ่งเงียบอยู่ในมือชื้นเหงื่อ
ผมยื่นมือออกไปข้างหน้า มันสั่นอย่างปิดบังไม่มิด
เหมือนจับมือกับคนไม่รู้จักเป็นเวลานาน ผมไม่รู้สึกปลอดภัยเลย

แม้ใจจริงอยากเรียกร้องขอให้ใครซักคนมาช่วยแค่ไหน
คงไม่มีใคร
ผมได้แต่เพียงเปล่งเสียงพาความกระอักกระอ่วนเล็ดลอดออกมาผ่านลำคอแห้งผาก
ดวงตาที่พยายามแข็งกร้าว อ่อนล้าเหลือเกิน

 

 

 

 

“....ฉันจะเชื่อนายได้แค่ไหน?”


 

 

 

 

 

 

เบื้องหลังของอามามิยะ เป็นท้องฟ้าสว่างจ้า
แสบตาจนผมไม่ทันสังเกต.


 

การมีชีวิตอยู่
ช่างเจ็บปวดเหลือเกิน

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

/// ด้วยความยืดและการแบ่งบรรทัดเลเวลแบบเราแล้ว.. มันก็จะยังมีพาร์ทต่อไปสำหรับวันแรกค่ะ (ฮา)
เอนทรี่ที่แล้วขอบคุณทุกคอมเม้นมากเลยค่ะ ตอนนี้พยายามเขียนให้เป็นมุมที่ต่างไปจากเดิมนิดหน่อย
แต่กลายเป็นปล่อยมุกไปทำไมไม่รู้มากมาย /หัวเราะ/ มันยากจริงๆน้า.. ตอนถัดๆไปก็ด้วย แต่ก็จะพยายามต่อไป!
แล้วก็ขอบคุณ คุณชุน เป็นพิเศษเลย คอมเม้นของเอนทรี่ที่แล้วมีตอนสั้นๆเกี่ยวกับนางิจังด้วย
พอได้มาอ่านส่วนของนางิจัง ในช่วงเวลาเดียวกันแล้ว มันเศร้ายังไงบอกไม่ถูกเลยล่ะ กลับไปอ่านกันดูนะคะ!

 

 

 

 

Comment

Comment:

Tweet

ปล่องควันเรียงรายที่เห็นจากทางหน้าต่าง--



นิ้วเรียวยาวที่ดึงสายตาฉันไปกำลังสั่น

เท็ตสึดึงมือกลับแทบจะทันทีที่ฉันจับภาพนั้นได้
เป็นเสี้ยววินาทีที่ฉันไม่มั่นใจด้วยซ้ำว่าเกิดขึ้นจริงรึเปล่า

หรือถึงจะจริง เขาอาจจะแค่ล้อเล่นก็ได้ เขาอาจจะชี้ไปอย่างนั้นเอง --หรืออาจจะไม่ไปก็ได้


แต่ว่า




ขาของฉันออกวิ่ง ก่อนที่สมองของฉันจะออกคำสั่งเสียอีก


//หยุดเขียนเพราะนึกได้ว่าเอาไปใส่ฟิคของตัวเองบ้างน่าจะดีกว่า

สารภาพว่าอ่านตอนที่เธอเพิ่งลงใหม่ๆแล้วรู้สึกมาคุหน่อยๆ สับสนนิดๆกำลังน่ารัก
แต่พออ่านอีกที พร้อมกับเห็นเท็ตสึในตอนนี้ รู้สึกเหมือนเป็นลมบางๆก่อนโลกถล่มเลย

เจอคนใจเย็นกว่าหรือคนใจร้อนกว่าเท็ตสึก็รู้สึกโดนคุกคามทั้งคู่เลย
นั่นเป็นความสับสนสุดๆอะ แล้วก็น่าสงสารด้วย ;_;)
(ใครจะเหมือนนางิของฉัน กลวงจนปรับอารมณ์ตามสิ่งที่เจอหมดเลย)
ชอบวิธีที่เธอบรรยายมือสั่น คอแห้งอะไรแบบนี้ด้วยล่ะ มันบิ้วขึ้นสุดๆ

เว้นบรรทัดเยอะๆ แต่เนื้อหามันก็เท่าเดิมปะ เว้นๆไปเถอะได้ฟิลดีออก
หมายถึงว่าจะเพิ่มเนื้อหาอีกก็ได้ ฉันอยากอ่านเยอะกว่านี้น่ะ
(แต่โดนตัดทั้งที่ยังอยากอ่านต่ออยู่ก็เวิ้งว้างดีนะ ฉันชอบ #ลองเป็นmดู)

อย่าภาวนาให้ไม่รู้จักกันเลยน่า อึดใจที่เธอลุกขึ้นมันมีความหมายกับนางิมากเลยนะ!

#6 By k n o c t u a on 2012-12-21 09:50

เว้นบรรทัดแบบนี้อ่านแล้วรู้สึกถึงความกดดันเลยนะ  ไม่รู้สึกเลยว่าเว้นเยอะไปหรืออะไร รู้สึกว่าเป็นการจัดหน้ากระดาษให้เข้ากับอารมณ์เรื่องด้วยซ้ำ 
ทำให้รู้สึกถึงความกลัว หงุดหงิดงุ่นง่านจวนจะสติแตกของเทตจังขึ้นมาเลยล่ะ  
ปล. ไม่เกี่ยวกับ day1 แต่พี่ขำเวลาเทตจังคุยกับหม้อกับแมลงโฮโมมาก ฮา

#5 By kiyono on 2012-12-14 22:02

เพิ่งย้อนอ่านนน มีอากิระด้วยยย ว้ากกกก 
นี่มันเซอร์ไพรซ์มาก นายเจออากิระก่อนฉ้านนน
นี่มันซอยยิบมากเลย กี่ตอนถึงจะจบวันแรกเนี่ย่ แต่ตอนของซาโนะลุ้นทุกตอน T_T ชอบจังง่ะ อ่านแล้วรู้สึกถึงความเป็นหนุ่มกรุ๊ปบี
รู้สึกเสียดายจัง อยากรู้จักซาโนะให้มากกว่านี้ง่ะ ช่วงที่ไม่ได้เข้าเกาะน่าจะรู้จักกันให้มากกว่านี้อีกหน่อย T_T จะรออ่านนะ จะรออ่านต่อมากๆ

#4 By [ S h e c k ] on 2012-12-10 23:02

ฉันชอบที่เธอเว้นบรรทัดมากนะ เพราะงั้นเว้นไปเลยไม่ต้องห่วง!
พาร์ทนี้เธอใช้ตัวอักษรที่หลากหลาย แล้วมันก็สื่ออารมณ์ของประโยคนั้นๆออกมาได้ดีมากเลย ทั้งตัวเอียง ทั้งสีที่ค่อยๆจางลง ทั้งไซส์ที่สลับกัน ท่อนที่นางิหันกลับมามองนั่นสื่อถึงความหวาดหวั่นของเท็ตสึออกมาเลย ชอบมากๆ
จินตนาการของเท็ตสึ(และของเธอ)นี่มันสุดยอดจริงๆ การเปรียบเทียบพวกนั้นด้วย
แล้วก็ชอบท่อนความตายมันไม่เจ็บเลยสักนิด ที่รับกับสองประโยคสุดท้ายนั่นด้วย
กลับไปอ่านของนางิมาแล้วน่ารักชะมัด 555 ฉันชอบคู่เท็ตสึนางิมากจริงๆ ยิ่งอ่านฟิคของเธอก็ยิ่งรู้สึกว่าสองคนนี้สมกันมากๆ

#3 By M i l l (。・ω・。) on 2012-12-08 14:52

โอ้ ฉันเซอร์ไพรส์ที่เห็นอากิระในเอนทรี่นี้แฮะ เพราะว่าในRPไม่เห็นตอนเจอกันมั้ง อากิระดูใจเย็นและไม่คุกคาม แต่ชอบที่เท็ตสึยะรู้สึกสับสน เครียด และหวาดกลัว จนหงุดหงิดกับท่าทีของอากิระขึ้นมา
สิ่งที่ยกมาเปรียบเปรย บางทีก็ชวนขำแปลก ๆ มาก ฉากในไลอ้อนคิงงี้ - -" 55
การปรากฏตัวของคาโอรุที่โผล่มาสั้น ๆ แต่รู้สึกได้ถึงความคุกคามเลย นี่เป็นภาพที่เท็ตจังมองเห็นคาโอรุสินะ... //ไม่เคยเข้าใจเพราะมองด้วยสายตาโทโงตลอด...
ปล. เมื่อไรนายกับนางิจะเจอกันซะทีเนี่ย!
<div class="gpitphotoViewer" style="background-color: #ffffff;">
<div class="gpitmark">
<div class="gpitmarktext">CTRL + Q to Enable/Disable GoPhoto.it</div>
</div>
</div>

#2 By W on 2012-12-07 15:07

วู้ฮู ที่หนึ่ง! *วิ่งควายแดชแบบร็_คแ_น*
*โค้งขอโทษหนึ่งทีโทษฐานทำตัวไร้สาระ*

หนุ่มกรุ๊ปเอบีผู้รักความสะอาด โธ่เอ๋ย วันแรกก็เสื้อวิ่นซะแล้ว...
เพิ่งสังเกตว่าเทตจัง ช่างสังเกต กว่าที่คิด...เอ อาจจะเป็นเพราะมองวิวรอบตัวอยู่เรื่อยๆ ก็ได้มั้ง? หรือไม่ก็อาจจะเป็นหนึ่งในวิธีหนีความจริงของน้องแก แต่นั่นเป็นสิ่งที่ฉันชอบในตัวเท็ตสึยะนะ

วิธีการเขียนแกเปลี่ยนไปนิดนึงจริงๆ ด้วย แต่คงเป็นเพราะความสับสนของเทตจัง ฉันว่าแกก็ยังเขียนดีอยู่ดี ทั้งทีการอุปมาอุปไมยแบบเหนือจินตนาการอย่างเอบีแบบนั้น ฉันก็ยังรู้สึกว่าความคิดแบบนี้ออกมาจากคนกรุ๊ปเอแบบแกได้คนเดียวนะ มันเป็นหนึ่งในเสน่ห์ของฟิคแกน่ะ * - *

(หรือเพราะว่าฉันเป็นเอบี ที่ไม่จินตนาการ....เลย....ซักนิด....จริงๆ นะ *เคลื่อนตาดำหนี)
 
ฉันยันยืนยันนอนยัน และแดชไปยัน เคาะเว้นย่อหน้าแบบนี้ไปเถอะ เอาให้สกรอลบาร์สั้นจุ๊ดเลยก็ได้ ฉันว่ามันกำลังพอดีกับงานเขียนแบบนี้ ชอบมากเลย <3

ปล.ฉันละขำที่คุณชุนเขียนฟิคในเอนทรี่ที่แล้วเหลือเิกิน อ่านแล้วอ่านอีก ฮือ เท็ตสึนางิโมเอ้จริงนะ

#1 By nechu* on 2012-12-07 08:15