[BR]Day1,his best.(1)

posted on 01 Dec 2012 00:24 by midnight-train in Exteen-Commu

เอนทรี่นี้เป็นส่วนหนึ่งของคอมมู

 
Photobucket

 

 

 

 

 

 

บนรถบัส ผมนั่งติดกับนางิ
กล่องข้าวที่เอามาเกินพอดีทั้ง5ชั้น ถูกส่งไปให้ทางชิโอริซัง กับคาวาฮาระซังซะสอง
มาคิดดูอีกที ผมไม่น่าทำมามากเกินไป ดูตื่นเต้นเกินไปรึเปล่านะ บ้าหรือไง

รู้สึกเหมือนเป็นผู้ปกครองเด็กในวันแข่งกีฬาเลย
นี่ถ้ามีเสื่อด้วยล่ะก็นะ

 

ผมกำลังมองนางิที่หันหน้าออกนอกหน้าต่าง
เห็นแก้มขึ้นสีเรื่อแวบๆ ผมมองขำๆแล้วตัดสินใจไม่ทำอะไรแล้วกัน
ทัศนศึกษามีเวลาตั้งหลายวัน ค่อยเป็นค่อยไปก็ได้ ความคิดผมเดินอย่างใจเย็น

แต่มือผมใจร้อนแฮะ



ง่วง..

ผมหยุดมือกลางอากาศ หมดแรงเอาซะดื้อๆ
สมควรหรอกข้าวกล่องตั้งห้าชั้น

 

หรือว่าเมารถ?

 

 

 

 

----------------



ผมรู้สึกปวดหนึบที่หัว
สิ่งสุดท้ายที่พอจะจำได้ลางๆ คือนางิเอาหัวมาพิงไหล่
แต่ตอนนี้ผมไม่รู้สึกถึงน้ำหนักของใครทั้งนั้น และเพราะอะไรผมถึงอยู่ในท่านอนกับพื้นแข็งๆนี่

ผมขมวดคิ้วแล้วขยับตัวจะลุกโดยที่ยังไม่ได้ลืมตา แต่การเคลื่อนไหวทำให้ผมรู้สึกยะเยือก
ปวดเมื่อยเหมือนนั่งรถบัสมาทั้งชีวิตโดยที่ก้นติดกาวไว้กับเก้าอี้
ใครซักคนต้องแกล้งผมแน่ๆ นี่มันไม่สนุกเอาซะเลย

คำถามและความสงสัยในสมองบอกให้ผมลืมตาขึ้นเสียที

ผมเห็นเพื่อนร่วมห้องนั่งบ้าง นอนบ้าง บางคนก็ลุกไปหาเพื่อนตัวเอง เกาะกลุ่มกัน
แววตาสับสนฉายสะท้อนชัดเจน

ฟุจิลุกมาหาผม หน้าตาไม่เดือดร้อนเหมือนเดิม
ผมเห็นแววตาแบบเดียวกันกับคนอื่น  บนหน้าของผม ในตาของฟุจิ
แววตาที่เหมือนจะสื่อออกมาเป็นคำได้ว่า นี่มันเรื่องอะไรกันวะ

“นี่มันเกิด...”

กลุ่มทหารในเครื่องแบบกรูกันเข้ามาในห้อง ๆบีบนักเรียนให้รวมเป็นวงกลม
ผมคว้าฟุจิไว้ด้วยความตกใจ เป็นเวลาเดียวกับที่มีนักเรียนหญิงคนนึงกรี๊ดขึ้นมา

 

----------------

 

 

 

วีดีโอเกี่ยวกับ”เกม” ถูกฉายจนจบในความเงียบที่ขัดด้วยเสียงสะอื้นเบาๆของใครซักคน
มีเสียง ซ่า แทรกขึ้นมาแทนเสียงแหลมเล็กน่ารำคาญ
มีเสียงซุบซิบดังจากตรงนั้น ตรงนี้ ของห้อง


ไม่เอาน่า
นี่ไม่สนุกเลยนะ

 

 

 

ผมแตะวัตถุเย็นเยียบที่คอตัวเอง ปลายนิ้วของผมเย็นเฉียบ
ไม่กล้าแม้จะกลืนน้ำลาย
กฏกติกาบ้าๆนั่นดังก้องวนไปมาอยู่ในหัว ถ้ามีใครมากดเล่นซ้ำ ผมก็อยากบอกให้ช่วยหยุดซักทีเถอะ



ไม่เอาน่า..


ทาคาฮาชิ ฮิคารุ นร.หญิงเลขที่5


 

นานเท่าไหร่ไม่รู้ที่ผมค้างอยู่ในท่านั้น
ท้องฟ้าข้างนอกเป็นสียากจะบรรยาย

 

ฟ้า?
เทาเหรอ?

หรือว่าส้ม?

 

 

เมฆดูเหมือนถูกฉีกออกจากกันอย่างโหดร้าย กลายเป็นริ้วสีหม่นหมอง


ชิราคาวะ คาสึกิ นร.ชายเลขที่7

 

 

 

ผมเหม่อมองนอกหน้าต่างจนมีใครซักคนสะดุดกระเป๋าเดินทางของผมตรงปลายเท้า
เจ้าของความซุ่มซ่ามส่งเสียงสั่นเครือขานรับใครซักคน

แต่มีเพียงเสียงตะคอกแสนเย็นชากลับมาจากอีกฟากของห้อง

ผมหันไปมอง

 

หญิงสาวเส้นผมยาวสีดำขลับยืนหันหลัง
ไหล่เล็กสั่นเบาๆ มือยื่นออกไปรับกระเป๋าใบใหญ่

 

 

“เท็ตสึยะ ต้องดูแลคิรามิด้วยนะ”
“อื้อ!”

 

 

 

เสียงรับคำอย่างสดใสของเด็กน้อยดังก้องสะท้อนอยู่ตรงหน้า
ขณะเส้นผมสีดำนั้น
พลันลับสายตา

 

 

 

นี่อาจจะฝันอยู่..
ก็ได้?

ไม่เอาน่า

ใกล้จะได้เป็นนักเรียนม.ปลายแล้วแท้ๆ
แล้วเดี๋ยวก็จะ..



เสียงที่ผมคุ้นเคยเสียงหนึ่งก็ดังแหลมขึ้นมา
บรรยากาศเหม่อลอยรอบตัวถูกกรีดแทงด้วยเสียงนั้น

เหมือนมีคนเอาความจริงมาจับกองไว้ตรงหน้า บังคับให้ผมกลืนมันลงไป
สมองผมรู้สึกชาจนคิดอะไรไม่ออก สองมือตกอยู่ข้างลำตัว

ความคิดผมคงหยุดเดินไปแล้ว




ชิโนดะ นางิ นร.หญิงเลขที่ 11




ผมลุกขึ้น
ทหารขยับ

ผมนั่งลง


คนแล้ว
คนเล่า


ผมทำได้เพียงกลั้นหายใจ,เหมือนไอ้ขี้แพ้
กอดตัวเองกับกระเป๋าน่ารังเกียจ สองขาวิ่งสุดกำลัง
บนไหล่มีสัมภาระที่เอามามากเกินไป บ้าหรือไง

ในใจภาวนาขอให้ตัวเองปลอดภัยก่อนเป็นอันดับแรก



 

 

 

 

 

 

/// สุดท้ายก็ต้องแยกพาร์ทมันจนได้สิน่า..
รู้สึกว่าไม่ได้เขียนเยอะ แต่ดูเหมือนการเว้นบรรทัดจะทำให้มันดูยาว เลยตัดสินใจแบ่งดีกว่าค่ะ
คิรามิสะดุดมั้ยไม่รู้ แต่แก้ไปแก้มา เธอก็สะดุดเฉยเลย.. ถ้าหนูไม่ได้สะดุด ขอโทษด้วยนะ(ฮา)
ขอบคุณม้นในเอนทรี่ที่แล้วมากนะคะ มาสู้ไปด้วยกันนะ!
พาร์ทหน้า งานหนักน่าดูเลยล่ะค่ะ /ปาดเหงื่อ

ปล. เปลี่ยนธีมแล้ว ขาวเหวิงแท้..

 

 

 

Comment

Comment:

Tweet

บนรถบัส ฉันนั่งติดกับเท็ตสึ
 
ด้านหลังกำลังถ่ายรูปกัน อยากจะไปโผล่หน้าในเฟรมด้วยชะมัด
แล้วก็อยากจะไปเล่นไพ่กับกลุ่มข้างหน้าตรงนั้นซะจริงๆ
คนที่เล่นแพ้น่ะ ชิโนดะ นางิจะไม่ยอมให้แพ้ไปเฉยๆหรอก
ถ้าลองขอไมโครโฟน แล้วคุณลุงคนขับจะเปิดคาราโอเกะให้ล่ะก็น
 
 
ทัศนศึกษาน่ะ ต้องแบบนี้สิ

 
 
 
แต่ฉันที่ไม่ได้ลุกไปทำอะไรเลยกำลังมองออกไปนอกหน้าต่าง
ไม่มีอะไรน่ามองซักนิด แต่ว่าฉันจะหันไปอีกทางไม่ได้
 
 
หน้าแบบตอนนี้ยังหันไปไม่ได้..

 
 
 
อีกแป๊บนึงแล้วกัน
นับหนึ่งถึงห้าน่าจะพอ
 
หนึ่ง..
 
สอง..
 
สาม...
 
 
สี่..
 
 
 
...
 
 
 
 
หลับซะงั้นอะ!? เชื่อเขาเลย!
 
 
ปกติเวลาฉันเห็นคนหัวเราะ ฉันจะหัวเราะไปด้วย
เวลาเห็นคนร้องไห้ ฉันก็จะร้องตามซะทุกที
เพิ่งมีครั้งนี้แหละ ที่เห็นคนหลับแล้ว.. ชักจะง่วง...
 
 
 
ฉันมองใบหน้าด้านข้างของเท็ตสึอยู่ครู่หนึ่ง
ก่อนจะวางหัวบนไหล่ของเขาเบาๆ
 
 
 
ทัศนศึกษาน่ะ ก็ต้องแบบนี้สิ ♡

 
 
 
 
/////
 
แบบว่าอยากเขียนอะไรประมาณเนี้ย♡♡ /โดนแบนฐานลอก
 
ชอบที่ย่อหน้าแรกเท็ตสึยะเป็นคุณพ่อ แต่ย่อหน้าที่สองกลายเป็นวัยรุ่นใจเร็ว U v U)♡
มือที่สวนทางกับความคิดนั่นดูสมเป็นนายเหลือเกิน เสียดายที่เอื้อมมาไม่ถึงนะ *ซับน้ำตา
 
เพิ่งจะอ่านแค่ครั้งที่สองฉันก็หลงรักวิธีเล่าเรื่องของเธอซะแล้ว
รู้สึกว่าเห็นอารมณ์ผ่านท้องฟ้าได้ชัดเจน แล้วก็ได้ทุกอารมณ์ซะด้วย
ชอบตรงก้นติดกาวกับเก้าอี้ มันเหมือนจะขำ แต่ก็รู้สึกเจ็บไปด้วยเลย...
 
เท็ตสึยะที่เหมือนไอ้ขี้แพ้ก็ยังหล่ออยู่ดี เพราะบรรยากาศที่เธอมันดูจับต้องได้ล่ะมั้ง
แค่คำว่าคนแล้วคนเล่า ฉันก็เห็นคนวิ่งผ่านไปมากมาย เหมือนเห็นภาพเคลื่อนไหวน่ะ!
 
และ เสียง อื้อ! ของโชตะเท็ตสึยะมันสะท้อนในหูฉัน♡♡♡

#8 By k n o c t u a on 2012-12-04 15:57

มีคนเขียนตอนตื่นมาเจอทหารสองคนแล้ว ช่วยเติมเต็มกันได้ดีจริง ๆ
ชอบตอนที่พูดเรื่องท้องฟ้าเหมือนกัน มันให้ความรู้สึกหน้ามืดตามัวด้วยความสับสนดี
ปล. มือ...
<div class="gpitphotoViewer" style="background-color: #ffffff;">
<div class="gpitmark">
<div class="gpitmarktext">CTRL + Q to Enable/Disable GoPhoto.it</div>
</div>
</div>

#7 By W on 2012-12-01 23:04

ตอนเรียกออกไปทีละคนนี่มันกดดันมากจริงๆ ยิ่งได้อ่านของแต่ละคน ที่มีความสัมพันธ์กับคนที่แตกต่างกัน มันสุดยอดไปเลย
ชอบมากตอนที่เทตสึยืนขึ้นแล้วนั่งลงตอนเห็นทหาร  คือสถานการณ์จริงๆมันน่าจะเป็นอย่างนั้นแหละ (ส่วนลูกสาวดิฉันนั้นช่างKY ฮา)
รออ่านต่อนะคะsurprised smile

#6 By kiyono on 2012-12-01 19:03

เท็ตสึ... *มองมือนั่น*
ฉันชอบเท็ตสึที่ดูเป็นผู้ใหญ่แล้วก็ค่อนข้างใจเย็นในสถานการณ์แบบนั้นจัง ทั้งเรื่องที่คิดถึงคิรามิ ทั้งเรื่องที่เป็นห่วงนางิแต่ก็ไม่ทำอะไรผลีลามนั่น เป็นอะไรที่เท่มากๆเลยอะ T T  
สำนวนการเขียนของเธอมันทำให้รู้สึกเหมือนกำลังดูหนังอยู่เลยล่ะ แบบว่าเห็นเป็นภาพ เห็นบรรยากาศของเรื่องลอยออกมาเลย เหมือนดูหนังญี่ปุ่นที่ให้ฟีลเนิบๆ นุ่มนวล แต่สื่อความรู้สึกออกมาได้ดีสุดๆ
รอติดตามพาร์ท2อยู่นะๆ

#5 By M i l l (。・ω・。) on 2012-12-01 17:55

เป็นฟิคที่ฉันต้องกลั้นหายใจไว้แล้วอ่านจนจบ 
อ่านแล้วรู้สึกกลัวขึ้นมาเลย สุดยอด สุดยอดมากอ่ะ! 
อ่านแล้วแบบเฮ้ย นี่ฉันไม่เคยอ่านฟิคฝีมือเกรทมาก่อนรึยังไง นี่มันสุดยอดจริงๆ
 
ฉันดีใจเบาๆที่เท็ตจังคิดถึงตอนเด็กๆ >[]<
สะดุดก็ได้ สะดุดเลย (แต่หมั่นไส้คนที่ขำที่คิรามิสะดุดชะมัด!)

#4 By N I L E on 2012-12-01 17:48

อาา ยอดเลย แต่งได้ดีมากเลย T_T สำนวนสวย อ่านแล้วก็ลื่นมาก
เห็นภาพเลย เป็นฉากรอเดินออกจากห้องที่ดีมาก
ชอบที่บรรยายสีฟ้าด้วย มันดูแบบ อา ชอบวิธีบรรยายความรู้สึกที่ไม่ได้พูดถึงความรู้สึกตรงๆอ่า อย่างที่น้องเนบอกมันเรียลมากเลย

#3 By [ S h e c k ] on 2012-12-01 17:41

ฉันเพิ่งได้อ่าน เพราะฉันเพิ่งได้เปิดคอม! *ยืด #นิสัย

เท็ตจังที่ลุกขึ้นยืนตอนขานชื่อนางิ แล้วก็นั่งเพราะเห็นทหารนี่มันเรียลมากนะ ไม่รู้ทำไมแต่ฉันชอบตรงนั้นมากเลย
(และฉันชอบที่คิรามิสะดุด....ฮา)
ชอบตรงท้องฟ้าด้วย มันเชื่อมโยงกับเอนทรี่ก่อนหน้านี้ของเธอ เท็ตจังที่เห็นท้องฟ้าตอนนั้นคงก่นด่าอยู่ในใจรึเปล่านะ?
รู้สึกว่าตัวเองจะพิมพ์คำว่าชอบอีกหลายครั้ง แต่หยุดไว้ตรงนี้ดีกว่า ฉันที่เป็นแฟนขับเธอไม่รู้จะพิมพ์อะไรนอกจากชอบแล้วจริงๆ คือชอบทุกอย่างที่แกเขียนเลย! *เสียบสาย USB แล้วดึงสกิลแกออกมา*
ฉันไม่รู้ว่าแกจะเขียนเรื่องเท็ตจังในศาลเจ้ามั้ย แต่ถึงไม่เขียนก็จะรออ่านเรื่องส่วนอื่นๆ อยู่ดีนะ!

#2 By nechu* on 2012-12-01 17:17

สะ...สำนวนสุดยอด....
รู้สึกได้ถึงความหนัดอุ้งของบรรยากาศเลย
เหมือนดูหนังภาคต่อเลยค่ะ!
ขออนุญาตแอด ไว้สโตร์กคอมมูนี้นะคะ #ยึดลูกท่านเป็นตัวหลักของเรื่องไปแล้ว #หะ